استان يزد با مساحتي در حدود 76 هزار كيلومتر مربع در حاشيه كوير نمك در مركز ايران قرار گر فته و از شمال و مغرب به استان اص فهان و از شمال شرقي به استان خراسان و از جنوب غربي به فارس و از جنوب شرقي به استان كرمان محدود مي شود. اين استان درست در وسط دشت مركزي ايران در مسير بزرگراه ترانزيتي تهران به بندرعباس قرار داشته و از همه طر ف كوير نمك آن را احاطه نموده است. يزد معمولا" به نام پايتخت كوير معرو ف بوده و اولين باري كه نام اين استان را در اسناد تاريخي مي بينيم در كنار اسم «چيتر تخمه» كه يكي از هم نبردان داريوش است كه اسمي از قومي به نام «ساكوته» يا «ساكارد» يكي از اقوام پارسي برده مي شود كه خاستگاه و زادگاهش همين يزد و صحراي يزد بوده كه به ساختن اسلحه و كاردهاي آهني و پرورش اسب معرو ف بوده اند. برخي از صاحب نظران بناي يزد را به يزدگرد اول فرزند بهرام ساساني نسبت مي دهند. هنگامي كه وي به دستور پدر از مداين به فارس مي ر فت، در يزد اقامت گزيد و به آباداني آن پرداخت. ابواسحاق ابراهيم اصطخري در كتاب مسالك و ممالك ناحيه يزد را بزرگترين ناحيه اصطخر خودره يا كوزه اصطخر مي داند و از چهار شهر بزرگ اين ناحيه به ترتيب كثه، ميبد، نائين، فهرج نام مي برد و مي گويد كثه شهر قديم ناحيه يزد و كرسي آن ولايت بوده و ويرانه هاي آن در زير ريگ پنهان است يعني اين شهر را با شهر يزد كنوني يكي نمي انگارد و اين تقسيم بندي تا قرن پنجم هجري ادامه داشته است.